Θέλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι εγώ με το blogging ασχολούμαι εντελώς ερασιτεχνικά και με το γράψιμο ακόμη πιο ερασιτεχνικά. Όταν έφτιαξα το δικό μου blog το έκανα πιο πολύ για να ικανοποιήσω την έμφυτη (θαρρώ) περιέργειά μου για το τι είναι και πώς λειτουργεί το κάθε πράγμα. Έτσι από τη στιγμή που το ξεκίνησα φιλοξενούσα περισσότερο άρθρα άλλων που είτε με έκαναν να γελάω (κυρίως) είτε μου κέντριζαν το ενδιαφέρον με το θέμα τους. Μπορώ να πω ότι περισσότερο με ενδιέφερε να «παίζω» με τις διάφορες δυνατότητες που προσφέρουν οι διάφορες υπηρεσίες blogging όπως ο σχεδιασμός, η ενσωμάτωση διαφημίσεων ή το «πείραγμα» του κώδικα της σελίδας με σκοπό τη βελτίωση ή την τροποποίηση μιας λειτουργίας. Έτσι λοιπόν το blog μου μπορεί ποτέ μα ποτέ να μην περιείχε δικά μου πράγματα άλλαζε όμως συχνά εμφάνιση και είχε διάφορα μπιχλιμπίδια που μπορούσε κανείς να παίξει μαζί τους (με την καλή έννοια) δηλαδή κουμπάκια που οδηγούν στο προφίλ μου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο, custom made ρολόγια ή slideshows με διάφορες φωτογραφίες (και πάλι όχι δικές μου) που αλλάζουν αυτόματα κάθε λίγα λεπτά. Κάποια στιγμή το μετακόμισα κιόλας σε άλλη υπηρεσία φιλοξενίας blogs και τώρα το έφερα και πάλι πίσω! Νομίζω πως όλα αυτά που σας γράφω δεν θα πρέπει να δημιουργούν και την καλύτερη εικόνα για μένα. Κάποιος ίσως θα σκεφτόταν ότι είμαι ένας ρηχός και καθόλου σταθερός χαρακτήρας πράγμα που ισχύει σε μεγάλο βαθμό.
Πέρα από αυτά αν κάνει κανείς μια απλή βόλτα στον ηλεκτρονικό κόσμο των blog θα παρατηρήσει ότι υπάρχουν χιλιάδες (ελληνικά και ξένα) blog για κάθε θέμα και ακόμη περισσότεροι bloggers που είναι έτοιμοι να γράψουν και να μοιραστούν από τις πιο ιδιαίτερες σκέψεις τους και τα πιο προσωπικά γεγονότα της καθημερινής τους ζωής μέχρι τις καλά φυλαγμένες (μέχρι σήμερα) συνταγές της γιαγιάς για την πιο νόστιμη τυρόπιτα. Όσο περισσότερο λοιπόν διαβάζω blog άλλων ανθρώπων ανακαλύπτω ότι για πολλούς το blog τους δεν είναι απλώς μία διαδραστική σελίδα στο ίντερνετ αλλά η παρέα τους, ένας καλός ακροατής ή ακόμα και ο ψυχολόγος τους . Πρέπει να πω ότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχα την εμπειρία της έκφρασης μέσω της συγγραφής οποιουδήποτε κειμένου πέραν των υποχρεωτικών. Δεν είχα ποτέ αυτό που λέμε «ημερολόγιο», δεν έγραψα ποτέ ποιήματα ή άλλα κείμενα χωρίς να πρέπει απλώς για να εκφραστώ. Δεν είχα λοιπόν ποτέ πάρει χαμπάρι πόσο λυτρωτικό είναι να μπορείς να εκφραστείς με το γραπτό λόγο. Να μπορείς να «πεις» κάπου αυτά που σκέφτεσαι χωρίς να έχεις διακοπές και περισπασμούς (ειδικά αν σου αρέσει να μιλάς πολύ και για πολλά θέματα είναι ενοχλητικό να σε διακόπτουν και να σου αλλάζουν τον ειρμό της σκέψης συνέχεια). Μπορώ να πω ότι αποφάσισα πως τελικά το γράψιμο είναι καλύτερο από την ψυχοθεραπεία (αν και δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο). Εκτός αυτού, μέσω του γραπτού λόγου μπορεί κανείς να εξασκήσει τις ικανότητές του στη γλώσσα και μαθαίνει ότι υπάρχει ΚΑΙ γραμματική ΚΑΙ συντακτικό ενώ ταυτόχρονα διορθώνει λάθη που δεν ήξερε ότι έκανε στον προφορικό λόγο. Μέσω του γραπτού λοιπόν εξασκείς λίγο πολύ το μυαλό σου και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Ποια είναι λοιπόν η καλύτερη αφορμή για να γράψεις κάτι στη σημερινή εποχή;
Πολύ σωστά!
Το blogging.
Μετά από όλα αυτά χαίρομαι που επιτέλους το πήρα απόφαση και κάθισα να γράψω αυτό το κείμενο έστω κι αν είναι βαρετό και δεν προσελκύσει αναγνώστες γιατί απελευθερώθηκα από το κόμπλεξ της έκφρασης μέσω του γραπτού λόγου και έκανα μια αρχή αξιοποιώντας δημιουργικά τον (άπλετο) ελεύθερο χρόνο μου. Πριν γράψετε λοιπόν κανένα πικρόχολο και ειρωνικό σχόλιο από κάτω σκεφτείτε λίγο και τον εαυτό σας και πόση εφαρμογή μπορούν να έχουν αυτά που γράφω, στη δική σας ζωή. Τέλος, θέλω ακόμη να ενθαρρύνω όλους του blogger να συνεχίσουν να μοιράζονται αυτά που μοιράζονται στην απέραντη κοινότητα των χρηστών του ίντερνετ και όλους τους μη blogger να το δοκιμάσουν, ανεβάζοντας (για αρχή) ακόμη και τις συνταγές της γιαγιάς τους!! Ελπίζω να με θυμηθούν…KEEP BLOGGING PEOPLE
<
